سابقه کاراته ” شوتوکان” که امروزه بنام  سبک انجمن کاراته ژاپن معروف و مورد تائید دولت ژاپن است، در ایران به ابتدای دهه پنجاه شمسی می رسد.

با رواج کاراته در دنیا، ایرانیان نیز به این ورزش جدید علاقه نشان دادند و جذب سبک های مختلف آن شدند. تقریبا تمام اشخاصی که در ابتدا کاراته را فراگرفتند به نحوی در خارج از ایران با آن آشنا شده و پس از مراجعه به ایران به ترویج آن پرداختند. از جمله این اشخاص مهندس علی شریفی بود که کاراته را در زمان تحصیلات دانشگاهی در آمریکا نزد استاد بزرگی بنام “مکامی” فراگرفته بود. وی سبک کاراته شوتوکان را در ” آکادمی کاراته ایران” تدریس می کرد. محمدرضا نصرتیان که در فرانسه با کاراته سبک وادوریو آشنا شده بود در ایران این سبک را تدریس می کرد.

جدا از این دو گروه ، محمدعلی صنعتکاران که از طرف شهربانی برای تکمیل جودو به ژاپن رفته بود و کمربند دان یک از انجمن کاراته ژاپن را دریافت کرده بود به تدریس این سبک در دانشکده پلیس مشغول بود.

این افراد با پیوستن هرمزد میربابایی که شوتوکان را در حین تحصیل در اروپا فراگرفته بود، گروهی را تشکیل دادند و تمرینات جمعی آنها در سالن دانشگاه ملی که نصرتیلن در آنجا تدریس می کرد، آغاز گردید. نصرتیان نیز بعد از اولین سفر به ژاپن  و تمرین با انجمن کاراته ژاپن به شوتوکان روی آورد و پس از بازگشت به ایران کلاسهای جدیدی دایر کرد. در این میان فرخ مشفق که سالها در اروپا اقامت داشت و ابتدا با کاراته وادوریو و سپس با شوتوکان آشنا شده بود به ایران بازگشته و کلاس های شوتوکان دایر کرده و با گروه شوتوکان مشارکت محدودی داشت.

این گروه کم کم فعالیت خود را هماهنگ کرد و ابتدا جداگانه به آوردن استادان ژاپنی پرداخت. در بدو امر قبل از تشکیل گروه ، صنعتکاران استاد بزرگی چون ” کانازاوا” را به ایران دعوت کرده بود. سپس استاد “مکامی” به دعوت شریفی برای تدریس به ایران آمد  و استاد “اوکاموتو” به دعوت نصرتیان مدتی را در ایران گذراندند. استادان دیگری چون”کاوادا” که از اعضای تیم ژاپن بود نیز مدت دو ماه تدریس شوتوکانی ها را بعهده داشت. با تمرینات مشترکی که گروه شوتوکان برقرار کرد افراد با استعدادی چون فرزان فغانی، کیلرش دیلمی و شهرام معصومی از طرف نصرتیان و شاگردان با استعداد دیگری از طرف شریفی توانستند در مسابقات مختلف خود را بخوبی نشان دهند.

در سال 1354 دو سال از همکاری این گروه که اینک نام ” انجمن کاراته ایران” را بر خود نهاده بود می گذشت استاد ” آبه” به دعوت انجمن به همراه یکی از شاگردان خود بنام ” یاهارا” به ایران آمد.استاد ” آبه” از قهرمانان بزرگ ژاپن بود که هشت بار کلپیتان تیم ملی و دوبار قهرمان جهان شده بود.وی در طول زمانی که در ایران تدریس می کرد ارزیابی دقیقی از وضع موجود کاراته شوتوکان و نحوه تمرین در ایران نمود و پس از بازگشت به ژاپن گزارش رضایت بخشی به انجمن کاراته ژاپن عرضه داشت. در سال 1355 که استاد ” آبه” مجددا به ایران آمد پس از امتحاناتی که بعمل آورد چند تن دیگر به شوتوکان اضافه شدند.

در سال 1356 با آمدن استاد “نیشی یاما” رئیس فدراسیون کاراته آماتوری بین المللی به همت جمشید جمشید و به دعوت انجمن کاراته ایران یک دوره فشرده کلاسهای داوری کمک بزرگی به بالا بردن سطح داوری اعضای ارشد شوتوکان شد.  

اولین اعضای انجمن که موفق به دریافت دان از استاد ” آبه”  شدند  از جمله مهرداد طباطبایی، رامین بهنام، مهرداد شاهد، حمید حاجیان، محمد راوش، قاسم یادمند و حمید خندان بودند که اکثر آنان در مسابقات  جهانی کاراته در سال 1359  در شهر “برمن” آلمان شرکت کردند که رقیب سرسختی برای هم گروه های خود ، انگلستان، مصر ، یوگوسلاوی و عربستان گردید.

عطا نصیرزاده، محمد تجدد، فرهاد محی، اصغر کشوردوست، فرامرز سمیعی و تقی ماهوش از دیگر اعضای انجمن بودند که در این سالها موفق به کسب دان شدند.

 استاد “نایتو” از مدرسین انجمن کاراته ژاپن تا سال 1357 در ایران  به تدریس در انجمن کاراته پرداخت. پس از انقلاب در سال 1360 بعد از وقفه ای که در کار انجمن روی داده بود عده بیشتری از اعضای انجمن موفق به دریافت دان 1 از انجمن نایل شدند. در سال 1362 با دعوت مجدد از استاد “آبه” و برگزاری استاژ و امتحان عدده دیگری  هم به این تعداد اضافه شدند.

فعالیت انجمن با دعوت از استادان بزرگ انجمن کاراته ژاپن و برگزاری استاژ و امتحان بطور مستمر تا به امروز ادامه داشته و هرسال به تعداد اعضای ارشد این انجمن اضافه می شود.