فوناکوشی، سبک جدیدی را در کاراته به وجود آورد که به «شوتوکان» معروف شد. «شوتو» نام مستعار او و «کان» به معنای مکتب بود و این سبک به «مکتب فوناکوشی» شناخته شد. این نام برای نخستین بار توسط شاگردان فوناکوشی، بیان شد و آنها این نام را بالای ورودی سالنی که از استادشان، کاراته می‌آموختند، نصب کردند. گیچین، علاوه بر معلمی و آموزش کاراته، یک فیلسوف و شاعر بود و پیاده‌روی‌های طولانی در جنگل داشت و به مراقبه می‌پرداخت. هنگام بازدید ولیعهد ژاپن از اوکیناوا، او بود که برای نمایش فنون رزمی کاراته در برابر دیدگان ولیعهد، انتخاب شد. او به قدری خوب از فنون کاراته استفاده کرد که این ورزش مورد توجه ولیعهد ژاپن و همراهانش قرار گرفت. سپس اداره آموزش ژاپن در سال 1922، از او خواست تا برای گسترش بیشتر کاراته، در نمایشی در توکیو شرکت کند و این ورزش را به کل ژاپن بشناساند. در این روزها بود که دوران جدیدی در تاریخ ورزش‌های رزمی ژاپن به وجود آمد.